شیخ کمال الدین نقشبندی معروف به شیخ کامل فرزند شیخ ضیاالدین قدس سره بود وی از مراجع طریقه نقشبندی بود که در تالش زندگی می کرد ملا عبدالکریم مدرس در کتاب یاد مردان صفحه۵۵ چاپ بغداد در مورد او می نویسد تولد این شاعر عارف و روحانی وارسته در سال ۱۳۱۵ه ق در بیاره کردستان می باشد او از سوی پدری از سادات حسینی واز سوی مادر از سادات حسنی بوده واز مریدان برادرش شیخ نجم الدین رض بوده است شیخ کامل درسال۱۳۱۰ ه ش که قصد مهاجرت از بیاره کردستان به هندوستان را داشته وارد تالش شد وبنا به علل مختلف از جمله تقاضای مریدان محلی دراین منطقه سکونت گزید وبا خانواده سید هدایت اشرف که او از محترمین بلوک کرگانرود بوده وصلت می نماید شیخ کامل بعد از حدود نیم قرن در تالش و اشتغال به امور روحانی در سال ۱۳۵۶ ه ش دعوت حق را لبیک گفته ودر ملوک سرای خوشابر به خاک سپرده شد شعر زیر از اوست

                                        گلشن قدس

شرح حال دل خود را چه زبانم باشد              بی زبانی ز سر عجز بیانم باشد

من ز رنج تن فرسوده نناتم هرگز                   ناله ی من همه از داغ نهانم باشد

داروی درد ز کس کی طلبم از غم او              درد او داروی درد دل و جانم باشد

سر نهم بر در او دست کشم از هر دو جهان      دو جهانم چیست که تا من سر آنم باشد

اگرم حق بپذیرد به گدایی درش                  کافرم گر هوس هر دوجهانم باشد

تاب برآتش دوزخ بودم با نظرش                  کی به هجران رخش تاب و توانم باشد

دور از آن گلشن قدسم شده زندان این تن     زین سبب این همه فریادو فغانم باشد

این مطلب از یکی از شماره های مجله کادح برداشته شده است وتوسط آقای چنگیز شکوری نوشته شده است

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم مهر 1390ساعت 11:28  توسط mbk |